Verslag Jorien
van Silfhout
Het
is 30 september 2006. Ruim 61 jaar na de bevrijding van Nederland, en dus ook
de bevrijding van velen oranje soldaten die hier in het oranje hotel gevangen
zaten. Wij herdenken, op deze dag, die mensen. Hoewel de gevangenis nu wordt
gebruikt voor mensen die wel iets hebben gedaan, mogen wij met ruim 100 man van
de gymzaal gebruikmaken om te herdenken, gedenken en na te denken.
De aankomst.
Ik
kwam, los van de anderen, samen met een vriendin aan op het oranje hotel. Wij werden
vriendelijk ontvangen en door naar de gymzaal geleid. Wij zochten onze
schoolgenootjes en leraar op en gingen zitten voor een netjes aangekleed,
spelend ‘orkest’. Het wachten was toen op de officiële opening.
De opening van dr. D. Dolman.
Het
wachten werd beloond door de woorden van dr. D. Dolman.
Met
een mooi verhaal over een paar mannen uit de gevangenis, die dachten dat het
lot zou toeslaan maar uiteindelijk aan hun lot ontsnapten.
Dr.
D. Dolman kondigde de heer W.H. de Beaufort aan.
De herdenkingsrede van de heer W.H. de Beaufort.
De
herdenkingsrede van de heer Beaufort begon met het stukje over zwartwitfoto’s
uit belangrijke of mooie momenten uit het leven van zijn familie. Zijn familie
die uit elkaar is gevallen door de oorlog, zijn oom die gefusilleerd was, 2
ooms gearresteerd, ook zij zouden de bevrijding niet
hebben mee gemaakt.
Het 2e
stukje wat hij vertelde ging over vragen die wij, mensen van na de oorlog, soms
nog dagelijks stellen. De vragen werden beantwoord op een creatieve wijze.
En
dan tot slot begon hij over 3 relativeringen. 1 over het offer van de
Nederlandse vredestrijders / soldaten geen zin zouden hebben?!
De 2e relativering ging over dat de mensen van degenen die zich
keerden tot de schandalen en terreur, kwaad zouden zijn?!
En
als 3e relativering gaf hij de ‘beschuldiging’ dat de Sovjet Unie en
de Italianen de kant van het Duitsland en Hitler hadden
gekozen. Maar dat de Italianen zich in 1943 toch bij de geallieerden had
gevoegd. Dus dat er uiteindelijk toch een brede zon zou liggen tussen “goed” en
“fout”. Maar moeten die mensen toch worden meegenomen om te herdenken?!
Zijn
laatste stukje ging over het geweten. Hebben die mensen die mee gestreden,
maakt niet uit aan welke kant ze stonden, geen of wel een geweten? Ook deze vraag
werd duidelijk en lang omschreven.
Het koor en Het Volkslied.
Na
het ‘verhaal’ van de heer Beaufort kwam er het koor “Voix
Jolies”naar voren om hun lied / bijdragen aan de
herdenking te geven. Na de liederen van het koor stond de hele zaal als 1 persoon
op voor een stille herdenking. De stilte werd doorbroken door het geluid van
het orkest die het Volkslied begon te spelen. De zaal zong ‘vrolijk’ mee.
De stille stoet.
De
herdenking zelf was ten einde. De mensen stonden per rij op om aan de stille
stoet mee te gaan. De stille stoet ging langs ‘doodencel
Het Europahotel.
Na de
herdenking dienst gingen wij, een aantal van de leerlingen en een leerkracht,
naar het Europahotel om na te praten over de herdenking dienst en om een lekker
kopje thee te nuttigen. Na 3 uur was
mij het een mooi dagje wel, en ging ik op huis aan.