Oranjehotel 1940-1945

Een dagje naar de gevangenis

Op zaterdag 6 oktober gingen we naar de gevangenis. We kwamen aan bij een nogal oud gebouw met een poort en bewakers.
Op een gegeven moment liepen we de poort binnen en kwamen uit in het gebouw... Het was een saai gebouw, maar dat moet ook voor een gevangenis.
We liepen naar de kapstokken en hingen daar onze jassen aan op, daarna gingen we naar een zaal met heel veel mensen die er al zaten.
Toen het begon was een meneer aan het vertellen over de geschiedenis en wat er nu gebeurt met de hele wereld. Daarna was er een mevrouw die de tweede wereldoorlog zelf had meegemaakt, ze ging een verhaal vertellen het ging, over een joods gezin die werd meegenomen en hoe verschrikkelijk dat was. Toen dat klaar was gingen we staan en zingen (het wilhelmus) en werden de kransen gelegd.
We liepen de zaal uit, over gangen en kwamen uit bij cellen waar we moesten wachten. De kerkklok luidde en we liepen langzaam verder. Uiteindelijk kwamen we uit bij dodencel 601, het was klein en het zag er eng uit, ik zou het echt verschrikkelijk gevonden hebben om daarin te zitten.
Ik vond het een spannende ervaring.

Sara

Dit was de 2e keer dat ik meeging. In de eerste klas ben ik niet meegegaan omdat ik toen op een andere school zat.
Om 10 uur gingen we verzamelen op school net als vorig jaar, om eerlijk te zijn zag ik er een beetje tegen op, ook omdat ik het vorig jaar niet een geweldige actie vond dat de gevangenen terwijl we erlangs liepen begonnen te schreeuwen in de meest vreemde talen. Maar dat viel dit keer in alle opzichten mee. Ik vond het erg leuk dat Laurie mee ging want ja het is altijd wel leuk als je met een leeftijdsgenoot bent. En ik kan met Laurie op zich wel goed omgaan dus ja.
Ik vond dit jaar de toespraak niet zo heel erg mooi, ja wel emotioneel dat die mevrouw dus vertelt over dat ze 8 jaar was en de executie van haar landgenoten verplicht was aan te zien. Ja daar schrok ik wel van, je weet wel dater zulk soort dingen gebeurd zijn maar ja dan toch. Niemand verdient het omdat te moeten aanzien.
De muziek (orkest) en de scoutinggroep was volgens mij hetzelfde als die van vorig jaar. Maar het was wel mooier dan dat ik me van vorig jaar kon herinneren, al begreep ik vorig jaar meer wat er gebeurd was. Waarvoor er een herdenking was, nu snapte ik de volgorde van alle gebeurtenissen van die dag zelf wel *hoe de inleiding werkte van het boekje*. Al viel me wel op dat wat ze vertelde niet letterlijk in het boekje stond, dat sommige zinnen weggelaten waren, of misschien ondertussen vervangen waren. Dat maakte het soms moeilijk om mee te lezen.
Laurie en Daan mochten de krans dragen, ik had het zelf ook wel leuk gevonden *om de krans te dragen*. Maar nadat meneer Schuil had uitgelegd dat het mischien wel leuk zou zijn als een jongen en een meisje de krans zouden dragen, snapte ik het wel. De stille tocht langs de cellen vond ik een soort van leuk, want dat draagt wel bij aan het idee van hoe het geweest zou moet zijn.
Dit keer waren ze gelukkig niet aan het schreeuwen, en al was dat dan wel zo geweest dan kwam er een soort van geluid uit speakers (kerkklokken).
Het leek over het algemeen dat alles daar in de gevangenis minder lang duurde. Na de gevangenis zijn veel van de kinderen waarmee we daar heen gingen naar huis gegaaan. Maar samen met Laurie, Mercedes en Meander zijn we nog naar het Europahotel gegaan.

Het was Zaterdag 6 Oktober 2007. Ongeveer 10:15 vertrokken we vanuit school richting de gevangenis waar we verwacht werden. Eenmaal aangekomen bij de Gevangenis stond er politie bij een kleine ingang, we bleven ongeveer nog 10 minuten staan, omdat de namen van de mensen die kransen moesten dragen nog gevraagd moesten worden. Toen dat gevraagd was gingen we via dat kleine poortje naar binnen. Langs de kant van de route stonden mensen van een Scoutingclub, en er stond politie bij, we liepen een stuk door de gevangenis heen, toen kwamen we aan in een zaal die gebruikt werd/wordt om te gymen. Daar stonden allemaal rijen met stoelen, het zat al helemaal vol met mensen die daar kwamen om te herdenken wat er allemaal gebeurd was. Er was ongeveer nog 1 rij vrij, daar stond de naam van de school op, dat betekende dat we daar mochten gaan zitten. Er lag een boekje met het programma wat er allemaal gedaan werd.
Als eerste werd er muziek gespeeld door allerlei instrumenten. Toen werd er een verhaal verteld door dhr. D. Dolman, voorzitter van de stichting Oranjehotel. Toen een Verhaal verteld door: Dr. Els Borst-Eilers, oud-minister van VWS, Bestuurslid Nationaal Comíte 4 en 5 mei, het ging over wat zei vroeger had beleefd. Toen dat was afgelopen kwam er koorzang door ''Voix Jolies'' onder leiding van Benjamin Bakker. Dat was allemaal afgelopen, we werden verzocht te gaan staan, er werd Stilte gehouden. Later werd het volkslied gezongen.
Toen dat afgelopen was, kon je rij voor rij vertrekken naar doodencel 601. Ik vond het een raar idee dat er in die gang waar je door heen liep gewoon mensen in die cellen zaten, ik had niet echt het idee want het was zo stil, ik had eerder verwacht dat de mensen die in de cel zaten op de deuren zouden slaan omdat ze er uit zouden willen, dat bleek helemaal niet het geval te zijn. Aan het eind van de gang stonden de kransen van de mensen met politie erbij. Daar kon je naar een kamer kijken waar de mensen vroeger in dood gingen. Daar konden mensen bloemen neer leggen. Later kon je je jas ophalen en via een gang weer richting de uitgang. Toen liepen we naar een hotel waar je nog wat te drinken en eten kon halen. Ik vond het leuk om meegemaakt te hebben, ik vond het eerder interessant, want als je er bij nadenkt wat er vroeger allemaal gebeurd is, is dat allemaal niet echt een fijn idee.