Rond een uur of half 10 werden we op school verwacht. Eenmaal aangekomen bij het Oranjehotel, oftewel de gevangenis, stond er een man op ons te wachten bij de ingang om onze toegangskaarten te controleren. We werden verwacht in de gymzaal van de gevangenis, daar werd onder andere de toespraak gehouden. Mevrouw E.J. Mulock Houwer, voorzitter van de stichting Oranjehotel opende de dag met het doel van de dag. Daarna gaf Mevrouw Minka Kaszó een declamatie over 'het lied der achttien doden' geschreven door Jan Campert (1902-1943). Na de declamatie gaf Wim Bos, zoon van oud-gevangenispredikant Gerrit Bos, een herdenkingsrede. Zijn vader (Gerrit Bos) vertelde in dat verhaal over hoe het er in die tijd aan toe ging en wat hij vroeger allemaal gezegd had. Toen nog een declamatie door Mevrouw Minka Kaszó. Er werd 1 minuut stilte gehouden, uit respect en om stil te staan bij de dingen die vroeger in die tijd gebeurd waren. Vervolgens het volkslied. Toen een formatie stoet en stille omgang langs dodencel 601. Bij de stille omgang langs dodencel 601 werd de eerste krans gelegd door twee leerlingen van het media college van de johan de witt scholengroep, Meander van Garderen en Michelle Koot. Na afloop van de stille tocht langs dodencel 601 was er een ontmoeting in het personeels-restaurant van het complex. Langs de looproute naar het restaurant stonden gidsen om de weg te wijzen. We konden de Waaldorpersvlakte aansluitend aan deze herdenking bezoeken, daar werden alle kransen van die dag neergelegd.
 

Oranjehotel

27 september ben ik naar het Oranjehotel geweest. Ik zat daar met een dubbel gevoel, aan de ene kant was het wel gaaf om in zo`n gevangenis te zijn, maar aan de andere kant is de reden daarvoor vreselijk.
Verzetsstrijders die voor onze vrijheid, ons land en onze toekomst hebben gestreden werden door de Duitsers in deze gevangenis opgesloten, terwijl Duitsers toen zelf de grootste schurken waren.
Zo dacht een gevangene van toen er ook over, hij had op de muur van zijn cel de tekst geschreven "aan welke kant van de celdeur zit nu de grootste boef". Dit kregen we te horen in een toespraak van één van de sprekers die werd gehouden in de gymzaal van de gevangenis. Na tien keer achterom gekeken te hebben kwam ik er ook achter dat Rita Verdonk achter mij zat, dat was best grappig. We hebben ook de dodencel gezien, dat maakte op mij een diepe indruk. Al met al was het een leerzame ervaring die ik niet had willen missen.
 
Dylan Leegstra
Media College klas H1a